Ode aan de bomma-onderbroek

‘Heb je dan echt geen lingerie?’, vroeg hij.

‘Nee. Ik heb alleen katoenen onderbroeken. Allemaal dezelfde. Van één merk. Ik heb er jaren over gedaan om ze te vinden, slips die over mijn billen passen zonder erin te snijden. Het zijn bijna shortjes, maar dan eleganter.’

Hij herhaalde haar woorden vol ongeloof. ‘Katoenen. Onderbroeken. Bomma-onderbroeken dus.’

Een uitleg drong zich op. Maar ze was zeker van haar stuk.

‘Katoenen onderbroeken, ja. Het zijn de enige onderbroeken waarvan je de lijnen niet afgetekend ziet in mijn broeken. Van dat ondergoed dat in je billen gaat staan en schreeuwt: kijk, hier zijn ze, mijn vetkwabben, daar moet ik niet van weten. Bij de mijne heb je amper een naad.’

Hij glimlachte. Tikje medelijden in zijn blik. Zij vertelde moedig verder.

‘De meeste zijn zwart, maar ik heb er ook witte, grijze en vleeskleurige.’

De beats bonkten vrolijk en hard. Zijn aandacht dreigde te verslappen.

‘Het zijn de enige die niet in mijn gat kruipen.’

Door de muziek kon hij haar niet verstaan. ‘Wat zeg je?’

‘Het. Zijn. De. Enige. Die. Niet. In. Mijn. Gat. Kruipen!’ Ze riep elk woord afzonderlijk in zijn oor.

Hij trok zijn wenkbrauw omhoog. ‘Ah. Ja.’

De bassen gingen dieper. Zij draafde door.

‘Want die strings! Ik snap dat niet! Eén keer heb ik er eens eentje geprobeerd! Iedereen zei: met een string kan je zo een strakke broek aan zonder dat je die onderbroeklijnen ziet! Het was verdorie alsof ik mijn gewone onderbroek per ongeluk omhoog had getrokken tussen mijn billen, maar dan expres! Waarom zou je dat willen? Een hele dag lang! Ver-schrik-ke-lijk! Ik heb het geen vijf minuten uitgehouden met die string!’

Hij keek haar onbegrijpend aan. ‘En je vriend, vindt die dat mooi, zo’n bomma-onderbroek?’

Het ritme van de muziek vertraagde.

‘Hij heeft er nog nooit iets van gezegd.’

‘Hoe lang zijn jullie al samen?’

‘Bijna een jaar.’

‘Wacht maar! Tot júllie vijftien jaar samen zijn.’

***

Zes jaar later komt ze hem weer tegen. Hij gaat niet meer uit. Rookt geen jointjes meer. Raakt geen druppel alcohol meer aan. Was toch maar niet weggegaan bij zijn vriendin voor zijn sm-slavin. Hij is helemaal van de sm af. Hij doet nu aan fietsen.

Zij is nog altijd samen met haar vriend. Ze draagt nog altijd bomma-onderbroeken. Ze leest nog altijd Het Laatste Nieuws. En daar staat het dan, op pagina zeven. ‘Jonge vrouwen dragen geen strings meer.’ Ha!

Zij leest voor uit het artikel aan haar vriend, die de sportpagina’s doorbladert: ‘De string is helemaal uit de mode. De jonge generatie vrouwen van vandaag draagt opnieuw comfortabele oma-onderbroeken.’ Hij kijkt niet op en mompelt in zichzelf: ‘Geloof nooit gazetten’.

***

En daar vliegt het mes, rakelings over zijn hoofd, tegen de glazen tussendeur. Er zit een sterretje in.

***

Zij gaat de was buiten ophangen. De zon schijnt.

 

[Dit sprookje schreef ik voor bij een zonnig zelfportret van Sylvia Konior. Het verscheen eerder op Charlie magazine.]

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s