Cath Luyten over mannen

“Ik hoef me niet op te maken om naar de bakker te gaan. Ik ben nooit een meisje-meisje geweest. Mijn plechtige communie heb ik gedaan met een kort kopje en in dito broek. Ooit zei een klankman na twee weken intensief samenwerken in het buitenland: ‘Cath, jij bent de mooiste man die ik ken.’ Waarmee hij bedoelde dat hij op vele vlakken niet voelde dat ik een vrouw was. ‘Jij praat mee, je hebt geen gêne en je bent niet preuts. Je drinkt drie pinten zonder je zorgen te maken over een dikke poep.’ Dat is blijkbaar mijn mannelijke kant en da’s handig als je collega’s overwegend van het andere geslacht zijn.  Net als mannen kan ik ook geen twee dingen tegelijk. Maar waar ik wel jaloers op ben, is op hoe ze zo rustig blijven. Onlangs kwamen mijn echtgenoot Frank (Raes, red.) en ik ontspannen thuis van drie weken Bali. Liggen daar ik-weet-niet-hoeveel paperassen om in orde te brengen en terwijl ik liever meteen aan de was wil beginnen, verdwijnt mijn echtgenoot achter de computer om rustig zijn foto’s in te laden: ‘Ach, de rest kan wachten tot morgen.’ Zo’n relativeringsvermogen wil ik ook.”

“In het derde middelbaar kregen we op onze katholieke meisjesschool voorlichting. Onze godsdienstlerares hield een uur lang een betoog tegen onenightstands. Het kwam erop neer dat seks niet leuk was en dat het alleen mocht als er diepe gevoelens bij kwamen kijken, en blablabla. Ze sprak als een herder die haar schaapjes wilde behoeden voor het grote gevaar. Perfecte trigger om net wel aan de slag te gaan.  Toen ik op mijn zestiende op skivakantie ging, werd ik verliefd op een Franse jongen. Hoewel ik wist dat we geen toekomst hadden – hij kwam uit Parijs – dacht ik: ‘Dit is het moment. Dan ben ik ervan af en weet ik tenminste hoe het technisch in elkaar zit.’ Op de laatste avond ben ik uit onze chalet ontsnapt en naar de zijne geslopen. Die eerste keer viel tegen. Pfft, was dat het nu? Mijn lerares had dus gelijk – er was níks aan. Gelukkig wordt vrijen met ouder worden alleen maar beter. Ik heb vaak aan haar teruggedacht: zou ze ooit goede seks gehad hebben? Ik hoop van wel. Misschien moet ik haar eens mailen (lacht).”

“Wat seks betreft, verschillen mannen van vrouwen. Of we nu willen of niet. Mannen hebben nu eenmaal vaker zin dan vrouwen. Bij vrouwen spelen externe factoren mee die mannen met het grootste gemak even opzij zetten. Benijdenswaardig.  Ik krijg kriebels wanneer ik een of andere relatietherapeute hoor beweren dat je er dan maar zonder goesting aan moet beginnen en dat die dan wel komt. Onzin. Ofwel heb je zin, ofwel niet. Maar liggen wachten tot die komt? Dat vind ik vrouwonterend. Net zoals ik het manonterend vind dat je als vrouw een orgasme zou faken. Denigrerend zelfs. Seks heb je met twee, dat is niet iets dat je vóór de ander doet. Je doet het mét de ander.  En mannen zijn niet dom, goede minnaars hebben dat meteen door.  Want als je klaarkomt trekken al je spieren samen. Onmogelijk om dat geloofwaardig na te spelen.  Waar ik mannen wel om benijd, is hoe ze na een orgasme heerlijk kunnen indommelen, terwijl het bewezen is dat vrouwen een adrenalinestoot krijgen en nadien bijzonder wakker zijn. Na een drukke dag kan ik best zin hebben maar neemt de ratio het over: mmm, ik moet morgen vroeg op, als we er nu aan beginnen, dan lig ik nadien nog een uur wakker, dan is het al zo laat… Mmmnee, toch maar niet (lacht). Zonder orgasme dan? Dat gaat er bij mij niet in, wanneer vrouwen zeggen dat een orgasme niet hoeft. Dat is net waar je naartoe werkt. Alsof je een Cornetto eet en het lekkere chocoladestukje in het puntje laat liggen.”

“Mijn ouders zijn bijna veertig jaar getrouwd. Zij hebben elkaar altijd met respect behandeld en wat de liefde betreft zijn ze mijn voorbeeld. Ik heb geluk gehad dat ik míjn ware liefde zo snel heb gevonden, twaalf jaar geleden. Ik heb moeite om koppels te geloven die zeggen dat ze veel ruzie maken maar toch goed zijn samen. Is het dan wel de ware? Het gevoel van een huwelijk is: wij tweetjes tegen de rest, we kunnen de wereld aan. Je hebt respect voor elkaar en je geeft elkaar de ruimte om je eigen ding te doen. Een paar jaar terug was ik op reportage in Zwitserland. Ik had verschrikkelijk veel pijn maar ik wilde per se doorwerken. Ik belde met Frank, die meteen hoorde dat het ernstig was. Hij smeekte om me te mogen komen halen. Ik weigerde. Plichtsbewust als ik was, wilde ik mijn collega’s niet in de steek laten:  ‘Ik werk het hier af.’ De dokter dacht dat het een voedselvergiftiging was en gaf me valium. De volgende dagen heb ik de reportage afgewerkt, maar eenmaal thuis ben ik op de spoed beland. Het scheelde geen haar, zei de dokter, of ik er was er geweest. Het bleek een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Ik keek in Frank zijn ogen en zag hem denken: ‘Had ik nu maar voor één keer naar mezelf geluisterd in plaats van naar jou.’ Het klinkt misschien raar, maar dat vind ik het mooiste wat een man voor zijn vrouw kan doen. Haar wens respecteren. Zo hoort het. En omgekeerd natuurlijk ook.”

 

Cath Luyten (º18 juni, 1977) is presentatrice en tv-maakster. Onlangs stapte ze over van de VRT naar productiehuis De Mensen. 

Dit artikel verscheen eerder in NINA, het weekendmagazine van Het Laatste Nieuws.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s